بهاءالدین خرمشاهی را در دایره ی شعر و در بزنگاه سرایش، باید شاعری میانه رو دانست. او نیز چون اخوان ثالث و بسیاری دیگر، در شعر نو طبع آزمایی هایی کرده، اما تعلق خاطر خود به شعر سنتی را نیز از یاد نبرده و گوشه چشمی هم به قوالب کهن شعر فارسی داشته است. در مجموعه ی کامل اشعار او که شامل شعرهای 60 سال از عمر اوست، فصل هایی به غزل، قصیده، قطعه، مثنوی و رباعی (قالب های سنتی) اختصاص داده شده و بخشی به نام «سایر قالب ها» را نیز در خود دارد که این بخش، همان تجربیات شاعر در حیطه ی شعر آزاد است. از خرمشاهی پیش از این کتاب، چهار دفتر شعر منتشر شده بود: کتیبه ای بر باد (پیام، 1350)، زنده میری (قطره، 1386)، آه و آیینه (قزوین، سایه گستر، 1387) و دلرباعی ها (مروارید،1398). شعرهای تازه ی خرمشاهی نیز آیینه ای از همان سبک و شیوه هستند که او در تمام این 60 سال بر آن بوده است. او در این شعرها که نیمی از آن ها طنز و نیم دیگر جدی است، روی در شعر کلاسیک و زبان کهن دارد و همچنان به قالب رباعی نیز به عنوان یکی از قوالب مهم و مهجور شعر فارسی توجه می کند.