ضیاء موحد از چهره های برجسته و کم نظیر ادبیات و فلسفه ی معاصر ایران است؛ شاعری که نوگرایی اش ریشه در تفکر دارد و فیلسوفی که اندیشه اش با حساسیت شاعرانه آمیخته است. او متولد ۱۳۲۱ در اصفهان است و سال ها در حوزه های منطق، فلسفه زبان و فلسفه ی تحلیلی پژوهش و تدریس کرده. پیشینه ی دانشگاهی اش -تحصیل در ایران و سپس ادامه ی کار در انگلستان- سبب شد که نگاه او به شعر، برخلاف بسیاری از شاعران هم نسلش، بر ساختار، ایجاز و مفهوم استوار باشد. شعر او نه بر احساس گرایی تند، بلکه بر تأمل، سکوت، و مشاهده ای دقیق بنا شده است. موحد به موسیقی واژه ها وفادار است اما هرگز اجازه نمی دهد موسیقی، اندیشه را تحت الشعاع قرار دهد. شعر او معمولا کوتاه، موجز و متمایل به نوعی «حداقل گرایی معنایی» است؛ یعنی با کمترین کلمات، بیشترین معنا را می سازد. حضور اندوهی شریف، حس فقدان، و تأمل درباره ی انسان و زندگی در اغلب آثارش دیده می شود، اما این اندوه هرگز به تلخی و بدبینی مطلق نمی رسد. او در شعر، نوعی تعادل و روشن بینی ایجاد می کند که از تجربه های فلسفی اش می آید. موحد علاوه بر شعر، پژوهشگری جدی و تأثیرگذار در منطق و فلسفه ی تحلیلی است. این ذهنیت منظم و منطقی در شعرش نیز کاملا قابل مشاهده است: قضاوت های دقیق، حذف حاشیه ها، و نوعی نگاه شفاف که شعر را از ابهام سازی بی دلیل دور می کند. از نظر بسیاری از منتقدان، ضیاء موحد پلی است میان دو جهان: جهان اندیشه و جهان احساس. او نشان داده که شعر می تواند اندیشمندانه باشد، و فلسفه می تواند با گرمای عاطفه روشن تر دیده شود. اثر حاضر مجموعه ی سروده های این شاعر فیلسوف را در خود جا داده است.