رمان «عشق هلاکت بار» نوشته ی کامیلو کاستلو برانکو، تراژدی ای عمیق از شور، تقدیر و ویرانی است؛ داستانی که از همان آغاز، عشق را چون آتشی تصویر می کند که روشنی اش دل انگیز است اما پایانش سوختن. این اثر که در سال ۱۸۶۲ نوشته شد، از مشهورترین و تأثیرگذارترین رمان های پرتغالی است و بسیاری آن را «رومئو و ژولیت» ادبیات پرتغال می دانند. داستان درباره ی سیمائو بوتلهو، جوانی نجیب زاده و سرکش است که دلباخته ی ترزا دِ آلبوکرک، دختری از خانواده ی رقیب می شود. عشق این دو، از همان آغاز در حصار دشمنی خاندان ها، قوانین سخت و تعصبات اجتماعی گرفتار است. آنان برای وصال می جنگند، می گریزند و در جدالی بی امان میان احساس و سرنوشت، سرانجام قربانی شور عشق خود می شوند. برانکو در این رمان، فراتر از یک داستان عاشقانه، تضاد میان خواست فردی و جبر اجتماعی را می کاود. او با زبانی احساسی و درعین حال فلسفی، نشان می دهد که چگونه عشق، هم نیرویی برای تعالی است و هم در جهانی ناعادلانه، به ابزار نابودی بدل می شود. نثر کتاب سرشار از حس، گفت وگوهای پرشور و تصویرهای شاعرانه است؛ لحظه هایی که در آن اشک و نجابت، فریاد و سکوت، درهم می آمیزند. فضاهای غم انگیز زندان، خانه های اشرافی سرد، و چشم اندازهای بارانی شمال پرتغال به اثر حال و هوایی وهم ناک و اندوه بار می دهند. «عشق هلاکت بار» نه فقط داستانی از دلدادگی دو جوان، بلکه تصویری از جامعه ای است که عشق را گناه می داند و آزادی را در بند می کشد. برانکو در این اثر، سرنوشت انسان عاشق را با چنان صداقتی به تصویر می کشد که پس از گذشت یک قرن و نیم، هنوز خواننده را در آتش عشق و هلاکت می سوزاند.