کتاب «در باب بینایی و رنگ ها» نوشته ی فیلسوف آلمانی آرتور شوپنهاور نخستین بار در سال ۱۸۱۶ منتشر شد و یکی از آثار اولیه اما مهم او به شمار می آید. این اثر را می توان تلاشی جدی برای پیونددادن فلسفه با علمِ فیزیولوژی دانست؛ جایی که شوپنهاور می کوشد توضیح دهد «دیدن» فقط دریافت منفعل نور نیست، بلکه فعالیتی درونی و ذهنی است. شوپنهاور در این کتاب با الهام از نظریه ی رنگ های گوته، اما با رویکردی مستقل، استدلال می کند که رنگ ها نتیجه ی کنش متقابل میان نور و چشم انسان اند. از نظر او، رنگ صرفاً ویژگیِ بیرونیِ اشیا نیست؛ بلکه محصول عملکرد شبکیه و دستگاه بینایی ماست. به بیان ساده تر، جهانِ رنگی که تجربه می کنیم، بخشی از ساختار ذهن و بدن ماست. او توضیح می دهد که چگونه تضاد میان روشنایی و تاریکی، و نیز فعالیت و خستگی عصب بینایی، باعث پدیدآمدن رنگ های مکمل می شود. این نگاه، در زمان خود گامی مهم در فهم پدیده ی ادراک بود، زیرا توجه را از «شیء خارجی» به «سوژه ی ادراک کننده» معطوف می کرد -ایده ای که بعدها در فلسفه ی او، به ویژه در شاهکارش «جهان همچون اراده و تصور»، نقش اساسی یافت. «در باب بینایی و رنگ ها» گرچه اثری کوتاه است، اما برای درک شکل گیری اندیشه ی شوپنهاور اهمیت زیادی دارد. این کتاب نشان می دهد که او از همان آغاز، به رابطه ی پیچیده ی ذهن و جهان علاقه مند بوده است. برای علاقه مندان به فلسفه ی ادراک، تاریخ نظریه های رنگ و سیر تحول اندیشه ی شوپنهاور، این اثر متنی دقیق، تحلیلی و تأمل برانگیز به شمار می آید.