در اواخر دهه ی چهل جرقه هایی از علاقه و پرداختن به داستان و داستان نویسی در بوشهر توسطِ زنان شکل گرفت که در آن دوره نیز افزون بر تابو بودن حضور زنان در جلسات فرهنگی و مردانه، جریان های سیاسی نیز این قدر گرم و غالب بود که جامعه، زمان و دلیلی برای حسِ این رویکرد در خود حس نمی کرد. مضافاً داستان نویسی پیش از انقلاب و در کل ادبیات ایران پیشاانقلاب بیش از اینکه فردی باشد، اجتماعی بود. داستان نویسان دنبال آمال و خواسته های اجتماعی خود بودند و به فردیّت کمتر می پرداختند. زنان در آن دوره و تعداد فراوانی از آن ها در همین زمان نیز، توانایی درخواست خواسته های اجتماعی را ندارند و بیشتر به فردیت خود در داستان اهمیت می دهند. بسامد بالای مضمون های عاشقانه در داستان های زنان گواه این موضوع است. این کتاب با دیدی تاریخی و انتقادی داستان نویسی زنان استان بوشهر را مورد مطالعه قرار می دهد.