کتاب «پری دریایی» نوشته ی کامیلو کاستلو برانکو، نویسنده ی نامدار پرتغالی قرن نوزدهم، یکی از رمان های عاشقانه و تراژیک اوست؛ روایتی از عشقی ممنوع، در جهانی که میان سنت، غرور و احساس گرفتار است. آندرسن در افسانه اش پری را در دریا به گریه می نشاند، اما برانکو، پری خود را بر خاک می آورد -زنی زمینی با قلبی که در عشق غرق می شود. داستان در پرتغالِ قرن نوزدهم می گذرد؛ زمانی که جامعه میان اشرافیت رو به زوال و آرمان های تازه ی مدرن در کشاکش است. برانکو در این بستر تاریخی، سرگذشت زنی را می نویسد که زیبایی و معصومیتش او را هم چون پری ای در نگاه دیگران جلوه می دهد، اما سرنوشتش چونان موج های طوفانی، او را به سوی سقوط و رهایی هم زمان می کشاند. در «پری دریایی»، عشق تنها یک احساس نیست؛ نیرویی است که انسان را از خود بی خود می کند، از اخلاق و عقل می گسلد و به سوی تقدیری غم انگیز می برد. نویسنده با نثر شاعرانه و طنز تلخ همیشگی اش، تضاد میان عشق و وظیفه، میل و ایمان، و زیبایی و فریب را می کاود. برانکو در این اثر، چنان که در بیشتر رمان هایش چون عشق های بدفرجام یا سقوط یک فرشته نیز دیده می شود، جهان انسان را میان نور و سایه تصویر می کند؛ جایی که رستگاری، در خودِ شکست نهفته است. «پری دریایی» داستانی است درباره ی دل هایی که در طوفانِ عشق غرق می شوند و از میان اشک و وسوسه، به تصویری جاودان از انسان بدل می گردند. اثری که خواننده را به یاد می آورد: پریان همیشه از دریا نمی آیند، گاه از دلِ درد می رویند.