«سرمایه و ایدئولوژی» یکی از مهم ترین و بحث برانگیزترین آثار توماس پیکتی، اقتصاددان فرانسوی و نویسنده ی کتاب مشهور «سرمایه در قرن بیست ویکم» است. پیکتی در این کتاب عظیم و پژوهش محور، یک ایده ی مرکزی را دنبال می کند: هر نظام نابرابری، برای دوام داشتن، یک “ایدئولوژی توجیه کننده” می سازد. او با همین زاویه نگاه، تاریخ اقتصاد و سیاست را از جوامع فئودالی گرفته تا سرمایه داری معاصر، نظام های برده داری، استعمار، کمونیسم، سوسیال دموکراسی و مدل های نوین نابرابری بررسی می کند. پیکتی معتقد است که نابرابری تقدیر محتوم بشر نیست؛ بلکه نتیجه ی انتخاب های سیاسی، ساختارهای قدرت و روایت هایی است که جوامع درباره ی عدالت و مالکیت می سازند. او نشان می دهد چگونه طبقات فرادست در هر دوره ی تاریخی با خلق ایدئولوژی هایی جدید -از «نظام مالکیتی مقدس» گرفته تا «دست نامرئی بازار»- به گونه ای روایت می سازند که نابرابری طبیعی، منطقی یا اجتناب ناپذیر جلوه کند. کتاب از دل تحلیل آماری، تاریخی و روایت های تطبیقی، به این نتیجه می رسد که جوامع می توانند مسیرهای دیگری نیز برگزینند -مسیرهایی که در آن توزیع قدرت و سرمایه عادلانه تر است. پیکتی پیشنهادهایی همچون مالیات تصاعدی جهانی بر ثروت، توزیع مجدد دارایی، دموکراسی مشارکتی تر، و بازاندیشی در مفهوم مالکیت خصوصی مطرح می کند تا نشان دهد چگونه می توان ساختاری متفاوت برای قرن بیست ویکم تصور کرد. «سرمایه و ایدئولوژی» کتابی است گسترده، سنگین و تحلیلی که فراتر از اقتصاد، وارد حوزه های جامعه شناسی، تاریخ، علوم سیاسی و فلسفه ی عدالت می شود. خواننده در این کتاب با سفری طولانی میان نظام های حکمرانی و مدل های توزیع ثروت روبه رو می شود؛ سفری که در نهایت این پرسش اساسی را پیش می کشد: اگر نابرابری نتیجه ی انتخاب ماست، پس چه نوع جامعه ای را می خواهیم بسازیم؟