سینمای اینگمار برگمان همواره آینه ای تمام نما از رنج ها، تردیدها و پیچیدگی های روان انسان بوده است. اما نیروی محرکه ی این جهان بینی چیست؟ دن ویلیامز در کتاب کلاین، سارتر و تخیل در فیلم های اینگمار برگمان، پاسخی جسورانه به این پرسش می دهد: «تخیل». او در این کتاب با بهره گیری از دو چارچوب نظری روان کاویِ عمیق ملانی کلایـن و فلسفه ی اگزیسـتانسـیالیـستیِ ژان پل سارتر نوری تازه بر شاهکارهای استاد سوئدی می تاباند. نویسنده نشان می دهد چگونه شخصیت های برگمان در تعلیقی دائم میان واقعیت بیرونی و جهان برساخته ی ذهن خود گرفتارند؛ جهانی که گاه پناهگاه است و گاه شکنجه گاه. «تخیل» در آثار برگمان نه صرفاً عنصری هنری بلکه مکانیسمی حیاتی در دفاع روانی، ترمیم زخم های کودکی و مواجهه با پوچی هستی است.