این کتاب اثری است در مرز میان نقد ادبی و فلسفه که به بررسی نسبت فکری دو تن از تأثیرگذارترین چهره های قرن بیستم، ساموئل بکت و امیل چوران، می پردازد. هرچند یکی در قالب ادبیات و دیگری در قالب جستارنویسی فلسفی شناخته می شود، اما هر دو درگیر پرسش هایی بنیادین درباره ی رنج، پوچی، زمان، مرگ و امکان معنا در جهان مدرن بوده اند. این اثر می کوشد نقاط تلاقی این دو جهان فکری را آشکار کند و گفت وگویی پنهان میان آن ها را بازسازی نماید. متیو نشان می دهد که آثار بکت و چوران، برخلاف برداشت های رایج، صرفاً بیانگر نوعی بدبینی یا یأس فلسفی نیستند؛ بلکه واکنشی عمیق به بحران های فکری و وجودی انسان معاصر به شمار می آیند. در نوشته های چوران و نمایشنامه ها و رمان های بکت، انسان در جهانی قرار گرفته که بنیان های سنتی معنا تضعیف شده اند و یقین های متافیزیکی جای خود را به تردید و پرسش داده اند. با این حال، هر دو نویسنده از دل همین وضعیت، شیوه ای خاص از تأمل، مقاومت و مواجهه با هستی را پیش می نهند. یکی از نقاط قوت کتاب، توجه به زمینه ی فکری مشترکی است که این دو متفکر را به یکدیگر نزدیک می کند؛ از تأثیر فلسفه ی شوپنهاور و سنت های شک گرایانه گرفته تا مواجهه با تجربه های تاریخی قرن بیستم. نویسنده نشان می دهد که چگونه سکوت، شکست، انتظار و انزوا در آثار بکت و چوران، صرفاً مضامین ادبی نیستند، بلکه به مفاهیمی فلسفی تبدیل می شوند که وضعیت انسان مدرن را بازنمایی می کنند. «بکت و چوران» صرفاً مطالعه ای تطبیقی درباره ی دو نویسنده نیست؛ بلکه تأملی است درباره ی محدودیت های زبان، شکنندگی معنا و امکان زیستن در جهانی که پاسخ های قطعی خود را از دست داده است. این کتاب برای علاقه مندان به ادبیات مدرن، فلسفه ی قاره ای، اگزیستانسیالیسم و نظریه ی ادبی، دریچه ای ارزشمند به یکی از جذاب ترین هم نشینی های فکری سده ی بیستم می گشاید. در روزگاری که پرسش از معنا، تنهایی و وضعیت انسان بیش از هر زمان دیگری موضوع بحث است، خواندن این اثر فرصتی است برای مواجهه ی دوباره با دو صدای بزرگ قرن بیستم؛ دو صدایی که هرچند از نومیدی سخن می گویند، اما خواننده را به تأملی عمیق تر درباره ی زندگی، آگاهی و سرنوشت انسان فرا می خوانند.