به نظر می رسد همین که ما یک کتاب دستمان بگیریم که انتشارات کمبریج آن را منتشر کرده، نویسنده ای بسیار معتبر آن را نوشته و در مورد موضوعی بسیار کلان و جهانی است، هم جذاب باشد و هم باکلاس! اما مسئله چیز دیگری است؛ خواندنِ این کتاب امری اخلاقی است. چرا؟ مارتین لوتر کینگ زمانی گفته بود: «یک آدم هنوز زندگی واقعیِ انسانیِ خود را آغاز نکرده است، مگر آنکه از دغدغه های خودمحورانه اش فراتر رود و نگران کل بشریت شود.» این کتاب ما را به انسانیت نزدیک تر می کند. پیام کتاب واضح است: اگر کاری نکنیم، فروپاشیِ جامعه ی انسانی قطعی و نزدیک است. شواهد متعددی در کتاب ارائه شده است. پس چاره ای نداریم جز اینکه مانند پنگوئن های امپراتور عمل کنیم. آن ها در قطب جنوب زندگی می کنند و به این معروف اند که در ماه های سختِ زمستان در جمع های بسیار بزرگ که گاه ممکن است ده ها هزار پنگوئن داشته باشد، در هم فشرده می شوند. این کار باعث می شود گرمای بدنشان را با یکدیگر تقسیم کنند و بسته به موقعیتشان درون این تجمع و شرایط وزش باد، مصرف انرژی هرکدامشان 20 تا 50 درصد کاهش یابد. چه باید کرد؟ تشکیل یک اَبَراُرگانیسم؛ یک سیستم پویای حکمرانی جهانی برای همکاری، هم زیستی و همیاری در سطح جهان، برای حل مسائل جهانی. اشتباه است اگر فکر کنیم این کتاب را باید سیاست مداران، حکمرانان، تکنوکرات ها و بوروکرات ها بخوانند. این کتاب برای همه است. آرمان های ما می توانند الهام بخش و توان بخشِ جامعه باشند. می گویید نه؟ پس یک بار دیگر به جنبش حق رأی زنان، حق برابریِ سیاهان و لغو برده داری فکر کنید. این کتاب آرمانی بلند پیشِ روی ما قرار می دهد تا چند قدم مانده به فروپاشی، مسیرمان را عوض کنیم! دکتر مجتبی لشکربلوکی مشاور استراتژی و سرمایه گذاری و پژوهشگر مستقل توسعه