کتاب «فرگشت و سرنوشت بشر» در سال ۲۰۲۵ منتشر شده است. پیترا کورنینگ، زیست شناس، در این اثر به نسبت میان فرگشت زیستی و سرنوشت جمعی انسان می پردازد. پرسش محوری کتاب این است: آیا مسیر فرگشت انسان خطی و از پیش تعیین شده است، یا انشعاب های ناپیدایی در آن وجود دارد که امکان انتخاب را باقی می گذارد؟ کورنینگ با تکیه بر یافته های ژنتیک جمعیت، نوروساینس و دیرین شناسی نشان می دهد که فرگشت انسان نه یک سرنوشت محتوم، که فرایندی باز و وابسته به زمینه های اجتماعی و فناورانه است. ساختار کتاب میان رشته ای است و از پیدایش نخستین گونه های انسانی در آفریقا تا تأثیر مهندسی ژنتیک بر آینده ی ژنوم انسان را پوشش می دهد. کورنینگ در بخش های میانی به تفصیل به پنج نقطه ی عطف فرگشت انسان اشاره می کند: راه رفتن روی دو پا، ساخت ابزار، کنترل آتش، پیدایش زبان و انقلاب کشاورزی. او استدلال می کند که هر یک از این نقاط عطف، برخلاف تصور رایج، نه یک جهش ناگهانی که یک انباشت تدریجی تغییرات کوچک بوده است. بخش پایانی کتاب به آینده اختصاص دارد: تأثیر فناوری های ویرایش ژنوم (مانند کریسپر) بر روند فرگشت، و این پرسش که آیا انسان به نقطه ای رسیده که بتواند عمداً مسیر فرگشت خود را تغییر دهد یا این توهمی بیش نیست. نثر نویسنده دقیق و به دور از از ساده سازی افراطی است، اما برای خواننده ی غیرمتخصص نیز قابل دنبال کردن باقی می ماند. کتاب با تأکید بر این نکته به پایان می رسد که فرگشت انسان هرگز تمام نشده است، اما جهت آینده ی آن دیگر تنها در دست ژن ها نیست، بلکه در دست فرهنگ، سیاست و فناوری نیز هست. این اثر برای دانشجویان زیست شناسی، مردم شناسی و فلسفه ی علم مناسب است، اما خواننده ی عام علاقه مند به مسئله ی فرگشت نیز می تواند از آن بهره ببرد.