سیمون دوبووار با پیروی از هگل، از میانه ی دهه ی ۱۹۴۰ به بعد، وظیفه ی زیستن را دست وپنجه نرم کردن با ابهام بنیادینِ انسان بودن می دید؛ یعنی موجودی که در آنِ واحد در جهان هم ابژه و هم سوژه است. او در اگزیستانسیالیسم چیست؟ این وظیفه را تلاشی می نامد برای «رفع» تقابل میان سوبژکتیویته و ابژکتیویته ــ و دیگر تقابل های دوتاییِ رایج در تاریخ فلسفه ــ از طریق آنچه خود «سنتز نو» می خوانَد. اینکه این سنتز نو دقیقاً چه صورتی باید داشته باشد، همچنان تا حدی در پرده ی ابهام باقی می مانَد، هرچند دوبووار می کوشد خطوط کلی آن را ترسیم کند. فرد سرچشمه ی همه ی دلالت هاست، اما «فقط از طریق اشتغالش در جهان واقعیت دارد»؛ اراده ی انسان آزاد است، اما نمی توان آن را جز «علیه موانع و ستم هایی که امکانات انضمامی انسان را محدود می کنند» به کار بست؛ هر کس باید «رستگاریِ خویش» را خود فراچنگ آورد، اما تنها راهی که می تواند این کار را به سرانجام برساند آن است که او «برای پیروزی انضمامیِ آزادی همگان فعالانه بکوشد». بدین واسطه، اخلاق و سیاست به هم پیوند می خورند.