بیونگ چول هان، فیلسوف کره ای ـ آلمانی، در کتاب جامعۀ تسکینی به نقد جدی «اجبار به خوشبختی» و حذف نظام مند درد در ساختار سرمایه داری متأخر می پردازد. در این جامعه رنج اختلال یا ناکامی شخصی تلقی می شود و معنای وجودی، اجتماعی و سیاسی خود را از دست می دهد. هان هشدار می دهد که این درد گریزی مفرط جامعه را به سمت انفعال سیاسی سوق می دهد و توان اصلاحات رادیکال یا دگرگونی های تاریخی را سلب می کند، چراکه هیچ انقلابی بدون درد ممکن نیست. از سوی دیگر، حذف نظام مند رنج زندگی را به «زنده مانی محض» تقلیل می دهد و انسان را دچار نوعی سِرشدگی عمیق می کند که ثمره ی آن بی حسی در هنر، عشق، اندیشه و بدن است. از نظر هان، درد ادامه ی لمس و پیوند ما با واقعیت، بدن و دیگری است و هر تجربه ی ژرف و راستینی با آسیب پذیری و مقاومت همراه است. این دیدگاه در ستایش رنج نیست، بلکه هشداری است علیه جهانی که با پاک کردن صورت مسئله ی درد، توان احساس، اعتراض و معنابخشی را از انسان می گیرد؛ جامعه ای که به بهای حذف رنج، راه دریا را بر خود می بندد.