بیونگ چول هان، فیلسوف کره ای ـ آلمانی، در کتاب نااشیا به نقد دگرگونی بنیادین رابطه ی انسان با جهان در عصر دیجیتال می پردازد. او استدلال می کند که در گذشته اشیای فیزیکی به زندگی انسان ثبات، حافظه و استمرار می بخشیدند، اما امروزه اطلاعات، تصاویر و پیام های بی دوام جایگزین آن ها شده اند. این سیل اطلاعات به جای آرامش، موجب بی قراری، اضطراب و تنهایی بیشتر انسان به ظاهر متصل شده است. هان با بررسی پدیده هایی چون تلفن هوشمند، سلفی و هوش مصنوعی نشان می دهد که فناوری چگونه ارتباط ما را با واقعیت جسمانی گسسته است. تلفن هوشمند جهان را در دسترس قرار می دهد، اما لمس واقعیت را کم می کند، سلفی چهره را به کالای مصرفی بدل می کند و هوش مصنوعی نیز به جای تفکر عمیق، صرفاً به محاسبه ی داده ها می پردازد. در این وضعیت، مصرف اطلاعات جایگزین تجربه ی زیسته، ارتباط مجازی جایگزین رابطه ی حقیقی و ثبت لحظه جایگزین خود زندگی می شود. این اثر در نهایت هشداری است درباره ساختار سرمایه داری متأخر و جهانی که اگرچه بیش از همیشه به هم متصل است، کمتر از هر زمانی ملموس، ماندگار و واقعی می نماید.