«عشق و فراموشی» رمانی از محمدتقی جواهری گیلانی، مشهور به شمس لنگرودی است؛ شاعر و پژوهشگری که بخش مهمی از کارنامه ی ادبی او به شعر و پژوهش در تاریخ ادبیات اختصاص دارد. او در این رمان، به سراغ یکی از پیچیده ترین تجربه های انسانی، یعنی رابطه ی میان عشق، خاطره و فراموشی، رفته است. داستان درباره ی آدم هایی است که گذشته هنوز در زندگی شان حضور دارد؛ کسانی که از یک سو می کوشند از خاطرات و دلبستگی های قدیمی فاصله بگیرند و از سوی دیگر، نمی توانند به سادگی آنچه را پشت سر گذاشته اند از ذهن و زندگی خود پاک کنند. در این میان، عشق تنها یک احساس عاشقانه نیست، بلکه نیرویی است که می تواند سال ها پس از پایان یک رابطه، بر تصمیم ها، نگاه انسان به زندگی و حتی ارتباط او با دیگران اثر بگذارد. فراموشی در «عشق و فراموشی» نیز معنایی فراتر از از دست دادن خاطرات دارد. گاهی فراموش کردن راهی برای رهایی از رنج گذشته است و گاهی انسان برای حفظ بخشی از هویت و خاطرات خود، در برابر فراموشی مقاومت می کند. رمان با قرار دادن شخصیت هایش در همین مرز باریک میان یادآوری و فراموشی، به مسئله ی فقدان و تأثیر ماندگار روابط گذشته می پردازد. نثر کتاب، متأثر از پیشینه ی شعری شمس لنگرودی، حال وهوایی شاعرانه دارد؛ اما در کنار این ویژگی، روایت و توصیف شخصیت ها نیز جایگاه مهمی در پیشبرد داستان دارند. تنهایی، گذر زمان، حسرت، دلبستگی و تأثیر تصمیم های گذشته بر زندگی امروز، از جمله مضامینی هستند که در طول رمان دنبال می شوند. «عشق و فراموشی» برای علاقه مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران، رمانی درباره ی این پرسش است که آیا برای ادامه دادن زندگی باید گذشته را فراموش کرد، یا می توان با خاطرات و زخم های آن کنار آمد و همچنان به زندگی ادامه داد؟