چه می شد اگر تاریخِ ایمان را از نو می خواندیم؟ چه می شد اگر پرده های ضخیم سه هزاره ی تفسیر «ابراهیمی» را کنار می زدیم و به آن یازده فصل آغازین «پیدایش» می نگریستیم که گویی در خلائی از زمان، هنوز همچون متنی مستقل و بی پروا می تپد؟ کتاب سام نه رساله ای در تبارنامه که فراخوانی است برای بازگشت به آن منطق شرقی که «سام»، آن نخست زاده ی نوح و صاحبِ «نام»، نماینده ی آن است. این کتاب در پی آن است که «سامی بودن» را از چنگال نژاد و آیین برهاند و آن را همچون سنخی کلی در کالبدِ زیستنی باستانی بازیابد. دیوید کیشیک در این اثر راهی متفاوت می گشاید؛ او نه به دنبال اثبات یک حقیقت دینی که در پی کشف همان حقیقتِ فلسفیِ بنیادینی است که پیش از ظهور پیامبران در بطن جهان جاری بود و اکنون زیر آوار سنت ها مدفون شده است. این کتاب نه برای مؤمنانِ به آیین های مألوف که برای جماعتی نگاشته شده است که هنوز در «راه»اند؛ برای آنان که در جست وجوی گشودن گره های ناگشوده ی هستی ا ند و در پی میراثی می گردند که نه در خون، که در «نام» جاری است. کتاب سام بازخوانی امر کهن برای آینده ای است که هنوز نیامده است.