«گزارش آخرین تابستان» به موضوع طنز تلخ و نگاهی نو به این سبک ادبی می پردازد، که در آن عدم توازن و تناقضات اجتماعی به نمایش گذاشته می شوند. این رویکرد، که در آثار کلاسیکی چون نوشته های عبید زاکانی و مجله ی گل آقا دیده می شود، در این رمان به کار گرفته شده تا واکنش های طنزآمیز به حوادث ناگوار را بازتاب دهد. نویسنده با اشاره به واکنش های طنز مردم ایران به مصائب و تراژدی ها، به ظرفیت بالای فرهنگی و اجتماعی ملت ایران اشاره می کند. او با الهام از شاعرانی مانند حافظ، که در دوران پس از حمله ی مغول زندگی می کردند، به این نکته اشاره می کند که طنز می تواند بهعنوان واکنشی به تراژدی ها باشد. «گزارش آخرین تابستان» در تلاش است تا روایتی از زمان حال را برای نسل های آینده به یادگار بگذارد. این کتاب تلاشی است برای ثبت روزگار فعلی به شیوه ای صادقانه و واقع گرایانه تا نسل های آینده بتوانند درک بهتری از فضای اجتماعی و فرهنگی امروز ایران داشته باشند. ایرانمهر با نگارش این رمان، به مخاطبان خود این فرصت را می دهد که نگاهی عمیق تر به جامعه ی ایرانی داشته باشند و تغییرات و تحولات آن را از زاویه ای متفاوت ببینند.