کتاب «او باید می مرد» روایتی تکان دهنده از یکی از مهم ترین پرونده های سیاسی قرن بیستم ایتالیاست؛ ماجرای آلدو مورو، نخست وزیر و رهبر حزب دموکرات مسیحی، که در سال ۱۹۷۸ توسط گروه چپ گرای افراطی بریگاته روسه ربوده شد و پس از پنجاه و پنج روز گروگان گیری، به قتل رسید. نویسنده ی اصلی کتاب، فِردیناندو ایمپوسیماتو، قاضی ای بود که شخصا مسئول پیگیری پرونده بود. او سال ها بعد، در این کتاب، با همکاری روزنامه نگار تحقیقی ساندرو پروویزیوناتو، اسناد تازه ای را منتشر کرد که چهره ای کاملا متفاوت از ماجرا نشان می دهد. ایمپوسیماتو معتقد است مرگ آلدو مورو تصادفی یا اجتناب ناپذیر نبود؛ او قربانی شبکه ای از منافع سیاسی، مصلحت های بین المللی و سکوت آگاهانه ی نهادهای قدرت شد. کتاب با روایتی مستند و درعین حال پرکشش، لحظه به لحظه ی ربایش، بازجویی ها و تصمیم های سیاسی پشت پرده را بازسازی می کند. ایمپوسیماتو از «فرصت های از دست رفته» می گوید؛ از مکاتباتی که نادیده گرفته شدند، تماس هایی که پاسخ داده نشد، و دستوری که شاید می توانست جان مورو را نجات دهد، اما هرگز صادر نشد. در لایه ای عمیق تر، «او باید می مرد» درباره ی حقیقت و قدرت است؛ درباره ی اینکه چگونه گاهی عدالت، نه به خاطر ضعف قانون، بلکه به خاطر اراده ی کسانی در بالاترین سطوح سیاست خاموش می شود. این کتاب گزارشی تاریخی نیست، اعترافی اخلاقی ست از زبان قاضی ای که شاهدِ سقوط حقیقت در برابر مصلحت بود. خواندنش، ما را با این پرسش روبه رو می کند: در جهانی که سیاست با جان انسان معامله می کند، چه کسی باید پاسخ دهد؟