«پنج» مجموعه ای است از چهار نمایشنامه و یک فیلمنامه از محمود دولت آبادی؛ نویسنده ای که بیش از هر چیز با رمان های حجیم و جهان ساز خود شناخته می شود. اما در این کتاب، دولت آبادی را در قالبی فشرده تر، موجزتر و صحنه محور می بینیم؛ جایی که زبان، ریتم و سکوت نقش بسیار پررنگی دارند. متن های این مجموعه عبارت اند از: 1. خانه ی آخر 2. تنگنا 3. گل آتشین 4. ققنوس 5. اتوبوس (فیلمنامه) در این آثار، دولت آبادی به جای روایت های طولانی و چندجلدی، به اتفاق های محدود در زمان های کوتاه رو می آورد. شخصیت ها در این متن ها بیش از آنکه از طریق توضیح توصیف شوند، از طریق گفت وگو، مکث ها و فضا شکل می گیرند. زبان همچنان شاعرانه، گوش محور و تنفسی است؛ همان زبانی که دولت آبادی به آن شهره است، اما این بار در قالبی فشرده و صحنه ای. تصویر ها در این متن ها زاده ی بدن، خاک، سایه، نور، سکوت و رفتارهای کوچک هستند؛ نه کنش های بزرگ. همین باعث می شود این مجموعه، فرصتی باشد برای دیدن ریشه های جهان داستانی دولت آبادی پیش از گسترده شدن آن در رمان هایی همچون «کلیدر» یا «جای خالی سلوچ». «پنج» برای خوانندگانی مناسب است که می خواهند دولت آبادی را از دریچه ای دیگر ببینند: نه تنها به عنوان رمان نویس، بلکه به عنوان نویسنده ای که زبان را صحنه پردازی می کند؛ زبان به عنوان حرکت، تنش، سکوت، و حضور. این کتاب پلی است میان نثر روایی و زبان نمایشی؛ جایی که دولت آبادی به جای ساختن جهان های وسیع، انسان را در لحظه های نزدیک و دقیق قرار می دهد.