روزگارى این درخت هم نهال بود: میوه بلوط ننویش بود. طبق برآورد آدمى، اکنون در چهارمین سده عمر به سر مى بُرد. تناورترین درختِ جنگل بود و تاجش از تاج درخت هاى دیگر بلندتر بود. ملوان ها در دریانوردى نشانه راهنمایش کرده بودند و قمرى هاىِ جنگل رویش آشیانه مى ساختند. در پاییز پرنده هاىِ کوچنده وسط برگ هاى بُرنزیش خستگى درمى کردند و بعد سوىِ جنوب بال مى کشیدند. اما در زمستان شاخه هایش لخت بود و تنها کلاغ سیاه ها و زاغچه ها از آن استفاده مى کردند؛ مى نشستند و از روزگارِ ناسازگار صحبت مى کردند و از اینکه در این زمستان غذا مشکل پیدا مى شد نک ونال مى کردند.