باوجودی ‌که تصور می‌شد نمایش‌ های مدرنیستی و آوانگارد اواخر قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم براساس نوآوری در امر بازیگری اجرا می‌شدند، اما نوآوری ‌های پست‌مدرن در دوره‌ های بعد، از بازنگری در ماهیت فعالیت ‌هایی نشئت گرفتند که در صحنه و با توسعه‌ی هنر اجرا رخ دادند و هنرمندانی از پیشینه‌ها غیرتئاتری، برداشت‌ های متفاوتی را بر روی کنش اجرا ایجاد کردند. عنوان کتاب به تحولات و بحث‌های مطروحه در فضای دانشگاهی امریکا و تکامل مطالعات اجرا به‌عنوان رشته‌ای مجزا از مطالعات تئاتر اشاره می ‌کند. به‌‌رغم تضادهای موجود میان مطالعات تئاتر و مطالعات اجرا، این کتاب برداشت نویسنده از رابطه‌ی این دو مقوله را نشان می‌دهد؛ رابطه‌ ای که مفهومی پیوسته داشته و به‌هیچ‌عنوان گسسته نیست.