*در سنتِ کلاسیک تئاتر، «متن» پادشاه است و «صدا» غالباً خادمِ درام؛ عنصری فرعی که تنها برای فضاسازی یا تأکید بر دیالوگ ها به کار می رود. اما در تئاتر مدرن، آوانگارد و به ویژه تئاتر پست دراماتیک، این سلسله مراتب فرو ریخته است. کتاب «دراماتورژی صدا در تئاتر آوانگارد و پست دراماتیک» دقیقاً به همین لحظه ی انفجاری می پردازد؛ جایی که صدا دیگر یک «اثر جانبی» نیست، بلکه به خودِ «درام» بدل می شود. برای کارگردانان، بازیگران، طراحان صدا و پژوهشگرانی که می خواهند بدانند تئاتر چگونه از بندِ دیکتاتوری متن رها شده است، این کتاب نه تنها یک اثر نظری، که یک نقشه ی راه عملی است. این کتاب با بررسی تحولات تاریخی، مفاهیم زیر را بازخوانی می کند: *صدا به مثابه دراماتورژی: چگونه صدا می تواند ساختارِ یک نمایش را بدون نیاز به دیالوگ های سنتی شکل دهد؟ *تئاترِ پست دراماتیک: در تئاتری که دیگر «داستان گویی» اولویت اول نیست، صدا چگونه به ایجاد «حضور» و «تنش» کمک می کند؟ *تجربه ی شنیداری مخاطب: چگونه فضای صوتیِ یک نمایش می تواند بدن و روان تماشاگر را به شکلی متفاوت از دیدن، درگیر کند؟ "مفاهیم کلیدی که در این کتاب با آن ها مواجه می شوید: ۱. عبور از «لوگوسنتریسم» (متن محوری) کتاب به خوبی توضیح می دهد که چگونه جریان های آوانگارد (از دادائیسم و فوتوریسم گرفته تا آثار رادیکال قرن بیستم) تلاش کردند تا از سلطه ی کلمات فاصله بگیرند. صدا در اینجا به عنصری فیزیکی تبدیل می شود که مستقیماً بر سیستم عصبی تماشاگر تأثیر می گذارد، نه لزوماً بر عقل منطقی او. ۲. زیبایی شناسیِ تکرار و سکوت یکی از جذاب ترین بخش های این کتاب، تحلیل «سکوت» و «تکرار» به عنوان ابزارهای دراماتورژیک است. در تئاتر پست دراماتیک، سکوت دیگر خلأ نیست؛ بلکه یک صدایِ پر از معناست که اجازه می دهد زمانِ نمایش کش بیاید و تماشاگر واردِ وضعیتِ تأملی متفاوتی شود. ۳. صدا به عنوان یک کنشگر (Agent) صدا در این دیدگاه، یک موجود زنده است. کتاب بررسی می کند که چگونه تعامل میان بازیگر، محیطِ صوتی و گوشِ شنونده، یک «درامِ شنیداری» خلق می کند. اینجاست که می آموزیم چگونه صداها می توانند نقشِ «شخصیت های غایب» را بازی کنند یا واقعیتِ صحنه را دگرگون سازند. *این کتاب برای چه کسانی نوشته شده است؟ *کارگردانان تئاتر: اگر به دنبال روش های نوین برای طراحیِ صحنه و اتمسفر می گردید که از کلیشه های بصری فراتر رود. *طراحان صدا: برای درک عمیق تر از جایگاه طراحی صدا به عنوان یک هنرِ دراماتورژیک، نه صرفاً تکنیکی. *پژوهشگران و دانشجویان تئاتر: یک منبع مرجع برای فهمِ گذار از تئاتر کلاسیک به تئاتر تجربی و معاصر. *علاقه مندان به هنرهای میان رشته ای: کسانی که می خواهند بدانند رابطه ی میان موسیقی، صدا، بدن و فضا چگونه در هنر مدرن بازتعریف شده است.