روایتی از وطنِ گمشده و هویتِ در گذر وقتی مورویا کیگو، افسر سابق نیروی دریایی، پس از سال ها اسارت در سنگاپور به ژاپن بازمی گردد، با سرزمینی روبه رو می شود که دیگر شبیه خانه نیست. بازگشت به خانه، اثر جیرو اوساراگی، نویسنده و مورخ برجسته ی ژاپنی، داستان مردی ست که در پس زمینه ی توکیو و کیوتوی ویران شده از جنگ، به دنبال بازسازی هویت، خاطره و پیوندهای انسانی ست. این رمان کلاسیک، نخستین اثر ژاپنی ست که پس از جنگ جهانی دوم به انگلیسی ترجمه شد. اوساراگی با نثری دقیق و انسانی، تصویری زنده از ژاپنِ پس از جنگ ترسیم می کند -جایی که نه فقط ساختمان ها، بلکه روح آدم ها نیز فرو ریخته اند. کیگو در کلوپ ها گیتار می نوازد، با آشنایان قدیمی دیدار می کند، و در میان خاطرات و تغییرات، به دنبال معنای تازه ای از «خانه» می گردد. اما وطن، حالا هم آشناست و هم بیگانه؛ و بازگشت، بیش از آنکه آرامش بیاورد، پرسشی تازه در دلش می کارد. این کتاب چهره ی کریه جنگ را هنرمندانه به تصویر می کشد و بسیار ظریف و زیبا نشان می دهد که جنگ چه بر سر یک کشور می آورد؛ نه فقط بر سر جسم آن کشور، بلکه بر سر روح جاری در آن. این کتاب در سال 1950 جایزه ی آکادمی هنر ژاپن را برای نویسنده اش، اوساراگی، به ارمغان آورد. اوساراگی در طول دوران کاری خود جوایز بسیار دیگری را به دست آورد که از آن جمله می توان به جایزه ی آساهی (از معتبرترین و قدیمی ترین روزنامه ها در ژاپن) در سال 1952، و نشان فرهنگ دولت ژاپن در سال 1964 اشاره کرد. اوساراگی عمیقا تحت تأثیر ادبیات فرانسه بود و این علاقه در اکثر آثار وی به چشم می خورد. او عاشق حیوانات نیز بود، درِ خانه اش برای غذارسانی به روی همه ی گربه های محله باز بود، و طبق گفته ها حدود پانصد گربه تحت ِسرپرستی داشت. جیرو اوساراگی، نویسنده این اثر، یک فیگور برجسته و بسیار تأثیرگذار در ژاپن بود، شهرت وی به خاطر مشارکت هایش در ادبیات و روزنامه نگاری است. او در تاریخ ۱۰ آوریل ۱۸۹۷ در یوکاییچی، استان میه ژاپن به دنیا آمد، اوساراگی در خانواده ای با علاقه ی قوی به ادبیات بزرگ شد. او شغل نویسندگی خود را در دوران نوجوانی شروع کرد و به یکی از مشهورترین نویسندگان ژاپن تبدیل شد. چرا باید این کتاب را بخوانیم؟ - چون سفری ست به دل ژاپنِ ویران شده و انسان هایی که در جست وجوی معنا هستند. - چون روایت آن، تلفیقی ست از تاریخ، روان شناسی، و ادبیات. - چون بازگشت به خانه، نه فقط یک سفر، بلکه مواجهه ای ست با خودِ ازدست رفته.