کتاب پیش رو شامل دو نمایشنامه ی مطبخ اربابی و ماجرای آلمان است. *۱. مطبخ اربابی |جایی که شکم ها سیر و ذهن ها درگیر می شوند.| «مطبخ اربابی» شاید مشهورترین اثر اونگورن باشد. نمایشنامه ای که در فضای یک آشپزخانه می گذرد، اما این آشپزخانه، آشپزخانه ی یک خانه ی معمولی نیست؛ نمادی از تقابل طبقاتی است. داستان در دوران ناآرامی های سیاسی می گذرد. شخصیت اصلی، آشپزِ خانه ی یک خانواده ی ثروتمند است. او که عمری را در خدمتِ اربابان گذرانده، ناگهان در جریانِ تغییراتِ اجتماعی و سیاسیِ جامعه قرار می گیرد. اونگورن در اینجا با ظرافت نشان می دهد که چگونه یک انسانِ فرودست که دغدغه اش فقط «سیرکردن شکم» است، به شکلی ناخواسته توسط ایدئولوژی هایِ اربابانش شکل می گیرد. این نمایشنامه، تراژدیِ ازخودبیگانگیِ فردی است که در مناسباتِ قدرت گم شده است. *۲. ماجرای آلمان |روایتی از دربه دری و هویتِ گم شده| مهاجرت، تمِ اصلیِ بسیاری از آثارِ اونگورن است و «دفتر آلمان» آینه ی تمام نمایِ این تجربه ی دردناک است؛ داستانِ کارگرانِ ترکیه ای که به امیدِ زندگیِ بهتر به آلمان می روند، اما با دیواری از تبعیض، تنهایی و ازخودبیگانگی مواجه می شوند. این اثر، رویایِ «بازگشتِ پیروزمندانه» را به نقد می کشد. اینجا دیگر مسئله فقط پول نیست؛ مسئله «هویت» است. کارگرِ ترکیه ای در آلمان، نه دیگر کاملاً ترک است و نه آلمانی. اونگورن با زبانی طنزآلود و تلخ، پوچیِ این رویایِ مهاجرت را برای کسانی که فکر می کردند با یک «دفترِ آلمان» خوشبخت می شوند، ترسیم می کند. *چرا خواندن یا تماشای آثار واسف اونگورن ضروری است؟ *۱. نقدِ اجتماعیِ بی پروا: اونگورن ترسی از دست گذاشتن روی زخم های جامعه نداشت. او تئاتر را به مثابه ی یک «جراحی» می دید. ۲. طنزِ سیاه: آثار او پر از لحظاتی است که می خندید، اما خنده ای که در انتها به بغض یا تفکری عمیق تبدیل می شود. ۳. تکنیکِ حماسی: اگر می خواهید با قدرتِ «تئاتر حماسی» در ادبیاتِ ترکیه آشنا شوید، آثار اونگورن بهترین نقطه شروع هستند. او به ما می آموزد که تئاتر، «روایتِ واقعیت» نیست، بلکه «کشفِ واقعیت» است.