*پیتر بروک فقط یک کارگردان نبود؛ او یک «جستجوگر» بود. کسی که تئاتر را از قفسِ سالن های مجلل و دکورهای پرزرق وبرق بیرون کشید و به دلِ حقیقتِ خامِ زندگی برد. کتاب «در امتداد تئاتر»، که حاصل سی سال گفت وگوی مداوم با این اسطوره ی تئاتر جهان است، نه یک کتاب آموزشی خشک، که «مانیفستِ زیستن در تئاتر» است. اگر می خواهید بدانید چرا تئاتر هنوز زنده است و چرا بعد از هزاران سال، انسان همچنان نیاز دارد که «نمایش» ببیند، این کتاب پاسخ گوی شماست. *چرا «در امتداد تئاتر» کتابی است که باید جوید و هضم کرد؟ این کتاب برخلاف بسیاری از متون تخصصی، بوی زندگی می دهد. در این گفت وگوها، پیتر بروک از جایگاه یک استادِ دست نیافتنی پایین می آید و در مقام یک شاگردِ همیشگیِ صحنه با ما حرف می زند. محورهای اصلی این کتاب، ستون هایِ فکریِ تئاتر مدرن را بنا نهاده اند: ۱. تئاترِ بی چیز این مفهوم قلبِ تپنده ی تفکر بروک است. او به ما یادآوری می کند که برای ساختن تئاتر، به هیچ چیز نیاز نداریم جز یک فضای خالی، یک نفر که از آن عبور کند، و یک نفر که نگاهش کند. این کتاب توضیح می دهد که چگونه «چیزهای اضافه» (دکورهای سنگین، لباس های گران، تکنولوژی های پیچیده) گاهی تنها موانعی هستند که میان بازیگر و حقیقت فاصله می اندازند. ۲. جستجوی حقیقت، نه تقلید بروک در این گفت وگوها بی پروا نقد می کند. او از تئاتر «مرده» متنفر است؛ تئاتری که صرفاً تقلیدی مکانیکی از واقعیت است. او معتقد است که تئاتر باید «زنده» باشد. کتاب نشان می دهد که چگونه بروک در طول این ۳۰ سال، در کمپانیِ تئاتر بین المللیِ خود، به دنبال راهی بود تا انرژیِ خالصِ انسانی را بدون واسطه های فرهنگیِ تحمیلی به تماشاگر منتقل کند. ۳. بازیگر به مثابه یک سازِ کوک شده بخش بزرگی از گفت وگوها به تکنیک بازیگری اختصاص دارد. برای بروک، بازیگر یک ماشینِ حافظه نیست؛ بلکه یک موجودِ حساس است که باید بدنش را به شکلی تربیت کند که بتواند «انرژی» را عبور دهد. او از تمرینات، شکست ها و لحظاتِ جادوییِ کشفِ لحظه در حضورِ تماشاگر می گوید. *این کتاب برای چه کسانی است؟ *کارگردانان و بازیگران: این کتاب «انجیل»ِ عملی شماست. هر صفحه اش جرقه ای است برای طراحی یک تمرینِ جدید یا بازنگری در یک میزانسن. *علاقه مندان به هنر و فلسفه: حتی اگر دستی در تئاتر ندارید، این کتاب درباره ی «خلاقیت» و «حضور» است. درباره ی اینکه چگونه می توانیم در دنیایِ پر از نویز و شلوغی، لحظه ای سکوت کنیم و به جوهرِ امور برسیم. *دانشجویان هنر: برای درکِ تاریخِ تئاترِ قرن بیستم، هیچ منبعی دست اول تر از این گفت وگوها نیست.