در سال 1923، گروهی از متفکران و روشنفکران جوان رادیکال آلمانی در خیابان ویکتوریا آل 7، فرانکفورت گرد هم آمدند و مصمم بودند تا عملکرد دنیای مدرن را توضیح دهند. از برجسته‌ترین اعضای مکتب فرانکفورت، فیلسوفان والتر بنیامین، تئودور آدورنو، ماکس هورکهایمر و هربرت مارکوزه بودند. آنها نه تنها طرز فکر ما را تغییر می دهند، بلکه موضوعاتی را که ما آن را شایسته بررسی فکری می دانیم نیز تغییر می دهند. زندگی آن‌ها، مانند ایده‌هایشان، عمیقا، گاهی اوقات غم‌انگیز، وقایع خردکننده قرن بیستم را منعکس و شکل داد. کتاب «گراند هتل مغاک» زندگی نامه، فلسفه و داستان سرایی را با هم ترکیب می کند تا نشان دهد چگونه متفکران فرانکفورت به امید درک سیاست فرهنگ در طول ظهور فاشیسم گرد هم آمده بودند. برخی از آنها که مجبور به فرار از وحشت آلمان نازی شدند، بعدا در ایالات متحده تبعید شدند. بنیامین با آخرین کار بزرگش - پروژه ناتمام پاساژها - در چمدانش، در اسپانیا دستگیر شد و زمانی که تهدید به تبعید به فرانسه تحت اشغال نازی ها شد، دست به خودکشی زد. در آن سوی اقیانوس اطلس، آدورنو در تلاش برای تبدیل شدن به یک فیلمنامه نویس هالیوود شکست خورد، موسیقی جاز را محکوم کرد و حتی با چارلی چاپلین در مالیبو ملاقات کرد. مکتب فرانکفورت با جدی گرفتن فرهنگ عامه به عنوان یک موضوع مطالعه – چه فیلم، موسیقی، ایده ها یا مصرف گرایی – ماهیت و بحران جامعه مکانیزه و تولید انبوه ما را تشریح کرد.