زیبا شناسی بار دیگر در دستور کار فلسفه قرار گرفت. زمانه ما که برای نبرد با پایان اعلام شده ی هنر عجله دارد، هدف این رشته را آشکار می داند. با این حال، زیبایی شناسی نسبتا جدید است: تأمل در هنر تاریخ موازی با عقلانیت است. مارک ژیمنز پیشرفت خود را در اینجا دنبال می کند. در عصر روشنگری بود که زیبایی شناسی مستقل شد و توانست دیده شود. و این زمانی بود که مسئله ی زیبایی به عنوان دسترسی به معنا و حقیقت ازلی شد. بنابراین راه‌های مختلفی باز می‌شود: علم زیبایی (Kunstwissenschaft) نه قوه قضاوت کانتی است و نه فلسفه هنر، بین سنت و مدرنیته، این تصور هگل بود از زیبایی شناسی. از این رو تغییرات بزرگ در دیدگاهی که در قرن بیستم وجود داشت رخ داد: نقطه عطف زیبایی‌شناختی در فلسفه، که توسط نیچه افتتاح شد. چرخش سیاسی در زیبایی شناسی (به ویژه لوکاچ، هایدگر، بنیامین، آدورنو)؛ چرخش فرهنگی زیبایی شناسی (گودمن، دانتو و غیره). به ندرت اثری پانورامای دقیقی را ترسیم کرده است که از زیبایی شناسی دیروز تا امروز مفید باشد، در حالی که کاملا به روز است و مخاطب را با جزئیات و زیر و بم های این مقوله آشنا می کند. این کتاب برای کسانی که به هنر و فسلفه علاقه مند هستند و می خواهند زیبا شناسی را از صفر آغاز کنند کتابی کاملا مناسب و جامع است. این کتاب توسط محمدرضا ابولقاسمی ترجمه شده است و نشر ماهی آن را منتشر کرده است.