آصفه آصفی در اوایل دهه ی ۱۳۰۰ شمسی در تهران چشم به جهان گشود. او پس از اتمام دوره های دبستان و دبیرستان در رشته ی زبان و ادبیات فرانسوی دانشگاه تهران تحصیل کرد. وی سپس به فرانسه رفت، در رشته ی تعلیم و تربیت درس خواند و در سال ۱۳۴۱ درجه ی دکتری دریافت کرد. در بازگشت، وی علاوه بر دانشسرای عالی در دو ـ سه دانشکده ی دیگر هم به تدریس پرداخت. همچنین در سال ۱۳۴۶ انجمن اولیا و مربیان را در ایران بنیاد گذاشت و سردبیری نشریه ی این انجمن به نام مکتب مام را برعهده گرفت. او در دهه های ۱۳۵۰-۱۳۴۰ مقاله ها، کتابچه ها و کتاب های متعددی در موضوع چگونگی تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان در خانه و مدرسه ترجمه و تألیف و منتشر کرد. یکی از دانشکده هایی که او در آن به تدریس پرداخت، مدرسه ی عالی علوم اداری و بازرگانی قزوین بود. او در سال ۱۳۵۲ کتابی با عنوان نگاهی به ادب پارسی برای این مدرسه ی عالی تألیف کرد. این کتاب، که در چهارده فصل، سیری در نظم و نثر فارسی اغلب بر اساس چهره های شاخص در ادوار مختلف از روزگار کهن تا عصر نو است، به لحاظ ذوق ادبی مؤلف و تسلط او بر روش شناسی، دریچه و مقدمه ی بسیار خواندنی و مناسبی برای شناساندن ادبیات فارسی به مخاطبان عام تر است.