کتاب هالیوود نامنسجم اثر تاد برلینر به بررسی سینمای هالیوود در دهه ی ۱۹۷۰ می پردازد؛ دوره ای که در آن بسیاری از فیلم ها از قواعد کلاسیکِ روایت فاصله گرفتند. در سینمای کلاسیک هالیوود روایت معمولاً روشن، علت و معلولی و دارای پایان بندی مشخص است، اما برلینر نشان می دهد که فیلم های دهه ی هفتاد این الگو را دگرگون کردند. روایت ها مهم تر شدند، شخصیت ها پیچیده و متناقض شدند و پایان ها اغلب قطعی نبودند. این کتاب با تحلیل دقیق فیلم های مانند راننده تاکسی، پدرخوانده ۲، نشویل و… نشان می دهد که این آثار چگونه تماشاگر را در موقیعیت نامطمئن قرار می دهند. مثلاً در راننده تاکسی فیلم هم زمان تراویس بیکل را به شخصیتی منزوی و خطرناک تبدیل می کند و در عین حال، مخاطب را وادرار می کند جهان را از زوایه ی نگاه او بیند. این دوگانگی تجربه ای ناآرام و مبهم ایجاد می کند که با الگوهای کلاسیک هالیوود متفاوت است.