این کتاب درباره ی انقلاب آمریکا و بنیان گذاری نظام سیاسی آن است و نشان می دهد آن چه معمولاً شورش علیه پادشاهی تصویر می شود، در واقع واکنشی علیه دخالت های پارلمان بریتانیا بود و نه مستقیما علیه تاج و تخت. نلسن با بررسی اندیشه های سیاسی قرن هفدهم و قوانین زمان انقلاب توضیح می دهد که بسیاری از بنیان گذاران آمریکا خود را شورشی علیه پارلمان و در حمایت از اختیارات قانونی پادشاه می دیدند، زیرا معتقد بودند پارلمان قدرت های تاج را تصاحب کرده و این موجب تنش و رقابت شده است. در این بازخوانی، آن چه معمولاً با جمهوریت رادیکال مرتبط دانسته می شود، در واقع محصول نظریه ای است که سلطنت را رد نمی کرد، بلکه آن را وسیله ای برای محدودکردن دخالت پارلمان در امور مستعمرات می دانست. نلسن نشان می دهد که این نگرش نه تنها در دوران انقلاب مؤثر بود، بلکه بر شکل گیری نهادهای سیاسی پس از آن و تدوین قانون اساسی ایالات متحده تأثیر گذاشت، به گونه ای که ریاست اجرایی با اختیارات گسترده شکل گرفت، اختیاراتی که در آن زمان حتی از بسیاری از قدرت های پادشاهان بریتانیا فراتر بود. نویسنده با استدلال تاریخی، اهمیت این دیدگاه را در برابر روایت های مرسوم توضیح می دهد و نشان می دهد که ایده ی قدرت اجرایی قوی نتیجه ی مبارزهی نظری علیه پارلمان و بازپس گیری نقش تاج وتخت بود. این دیدگاه خواننده را وادار می کند انقلاب آمریکا و شکل گیری نظام سیاسی آن کشور را نه صرفاً یک انقلاب ضدپادشاهی، بلکه یک تحول در مفهوم قدرت سیاسی مشروع ببیند.