«تحسین»کردن چیزی، در معنای کامل و متمایز آن، بدین معنا است که توضیح آن را به اوضاع واحوال زمینه ای اش فرونکاهیم و آن را مستلزم عنصری از اصالت و خلاقیت بدانیم که زبر بار توضیح و تبیین نمی رود. امر تحسین برانگیز رازآمیز است و موجب برانگیخته شدن حدی از شگفتی می شود؛ امری تقریبا معجزه آسا. اما بااینکه «تحسین» نقش مهمی در زندگی ما ایفا می کند، عاطفه ای است که فیلسوفان معاصر چندان توجهی به آن نکرده اند. این درست نقطه ی مقابل موجی است که به تازگی برای بررسی فلسفی عواطفی چون شرم، نفرت، گناه و خشم شکل گرفته است. علت هرچه باشد، فقدان توجه فیلسوفان در مقابل کار پراهمیتی قرار می گیرد که روان شناسان درباره ی تحسین انجام داده اند. هدف این کتاب برداشتن اولین قدم به سمت بررسی ماهیت تحسین و نقش آن در روان شناسی اخلاق است. این کتاب با نزدیک کردن آثار فیلسوفان و روان شناسان، پژوهشی میان رشته ای، اما بیشتر فلسفی، فراهم آورده است درباره ی عاطفه ای که اغلب مورد بحث بوده است، اما به ندرت موضوع تحقیق قرار گرفته است. این کتاب با مطالعه ی روان شناسی اخلاقی تحسین، ماهیت این عاطفه را بررسی می کند؛ اینکه چطور با عواطف دیگری مثل حیرت، حسد و غرور ارتباط پیدا می کند و چه نقشی در زندگی اخلاقی ما دارد.