در بخش عمده ی قرن بیستم، فلسفه و روان شناسی اخلاق حرف چندانی درباره ی عواطف، به خصوص انزجار، نداشتند. سنتی طولانی در فلسفه عقل را بر عواطف ترجیح می داد، و اولی را با مردان و دومی را با زنان در پیوند می دید. به ویژه در رابطه با ماهیت انزجار تردید وجود داشت. بسیاری از روان شناسان به سراغ انزجار نمی رفتند، چراکه معتقد بودند انزجار هنوز به سطح عاطفه ای درخورد ارتقا پیدا نکرده است. به نظر می رسید انزجار بیشتر نوعی رانه باشد تا عاطفه، اما در پرتو تحقیقات دانشمندانی چون جان گارسیا و فیلسوفانی چون مارتا نوسبام، امروزه انزجار دست مایه ی پژوهش های فراوانی قرار گرفته است. برخی از این پژوهش ها معطوف به مسئله ی طبقه بندی هستند: چگونه باید انزجار اخلاقی را طبقه بندی کرد، انزجار اخلاقی چه انواعی دارد، و انزجار اخلاقی چه تفاوتی با عواطفی مانند خشم و احساس گناه دارد؟ انزجار همچنین دست مایه ی بحث هایی داغ درخصوص ریشه های تطوری و اجتماعی آن است: آیا انزجار اخلاقی عقبه ی بلافصل انزجار فیزیکی است، یا مسئله پیچیده تر از این ها است؟ سرانجام، می توان انزجار اخلاقی را از منظر علوم اجتماعی کاوید: چه اوضاع واحوالی باعث بروز انزجار اخلاقی می شود و پیامدهای بروز آن چیست؟ مجموعه مقالات این کتاب، در دو بخش، به بررسی انزجار از منظر علمی و فلسفی می پردازند. این دو بخش، در کنار هم، ادعاهای توصیفی، هنجاری، و شکاکانه درباره ی ماهیت انزجار را بررسی می کنند و وضوح می بخشند.