آیا جهان به راستی «فیزیکی» است؟ آیا جهان «اطلاعات بنیاد» است؟ یا شاید درست تر این باشد که بگوییم جهان «ذهنی» است. برناردو کاستروپ، فیلسوف و مهندس کامپیوتر، با بهره گیری از ابزارهای فلسفه ی تحلیلی و با نقد مبانی متافیزیکی مادّه گرایی، می کوشد قرائتی منسجم از ماهیت واقعیت و آگاهی عرضه کند. از نظر او، پرسش های ما در باب ماهیت هستی با علم، به تنهایی، پاسخ نمی یابند. پیشنهاد او «ایدئالیسم تحلیلی» است: اینکه جهان بیرونی از همان سنخِ وجودیِ ذهن ها و افکار و عواطف ما است؛ اینکه جهان از منظر خود سوبژکتیو است، اما از چشم انداز ما ابژکتیو. ایدئالیسم تحلیلی با رویکردهای متافیزیکی معاصر تعارضاتی آشکار دارد. کاستروپ می کوشد نشان دهد چرا فیزیکالیسم افسانه ای بیش نیست که حتی دیگر سودمندی و کارکرد سیاسی-اجتماعی پیشین خود را نیز از دست داده است. از سوی دیگر، او پان سایکیسم (همه روان مندانگاری) را نیز به همین اندازه ناموجه می یابد. او ایدئالیسم تحلیلی را محتمل ترین و ساده ترین فرضیه ای می داند که درباره ی ماهیت واقعیت در اختیار داریم و در چهارچوب آن می توان به بصیرت های جدیدی درباره ی آگاهی، مرگ، آغاز جهان، هویت، زمان و ذهن مندی دست یافت.