با گسترش ارتباطات، به ویژه از رهگذر گسترش شبکه های اجتماعی، بازار بحث و گفت وگو داغ است. اما تجربه نشان داده که این گفت وگوها در بسیاری از اوقات به جدل ختم می شوند، به ویژه در فضای فارسی. در این میان، آنچه کمتر بدان پرداخته می شود بررسی محققانه ی آداب گفت وگوی انتقادی و نیز پرداختن به اهمیت آن است. آیا هدف گفت وگوی انتقادی شکست حریف است؟ گفت وگوی انتقادی چه مراحلی دارد؟ طرف های گفت وگو چه شرایطی باید داشته باشند؟ تحت چه شرایطی گفت وگوی انتقادی روا است و تحت چه شرایطی ناروا؟ آیا گفت وگو همیشه بر سکوت ترجیح دارد یا در مواردی حقیقت جویی اقتضای عدم گفت وگو را دارد؟ آیا گفت وگو هدف است یا وسیله؟ سهم مای ایرانی و/یا مسلمان در بسط اهمیت و آداب گفت وگوی انتقادی چیست؟ چگونه می توان فضا را تغییر داد؟ آنچه مسلّم است اینکه علاوه بر ترجمه، باید پیشینه ی ایرانی-اسلامی گفت وگو و گفت وگوشناسی را نیز کاوید، گوهرهای آن را استخراج و برای امروز بازسازی کرد و پیشِ روی گفت وگواندیشان نهاد؛ بدین امید که به کار آید. اگر چنین نکنیم و به ترجمه ی آثار غربی در سنجشگرانه اندیشی و گفت وگوشناسی بسنده کنیم، پرداخت ما انتزاعی از کار درخواهد آمد. این کتاب سعی و خطای درآمدگونه ای است در بسط گفت وگوشناسی برای حوزه ی عمومی؛ زمینه ای که در فارسی کم پیشینه است.