مخنویس پلاس اگرچه درباره ی پیچیدگی های انسان است، به دنبال جواب های ساده و آسان نیست و ادعای روشن فکری و همه چیزدانی ندارد. این کتاب قلبمه سلمبه نیست؛ ساده و خجالتی است و برای فهمیدنش به فوق لیسانس و دکترا احتیاج نیست، فقط کافی است زبانتان فارسی باشد. مخنویس پلاس کتابی است ساده درباره ی پیچیدگی و البته علیه ساده انگاری. در آن چیزی درباره ی کوانتوم و پست مدرنیسم و مدارهای پیچیده ی مغز و نظریه های عجیب وغریب روشن فکرانه پیدا نمی شود. مخنویس پلاس درباره ی چیزهای معمولی است؛ چیزهایی معمولی که همه فکر می کنند ساده هستند ولی نیستند؛ چیزهایی معمولی مثل عشق، غم، شادی، بچه داری، مادربزرگ بودن، اینترنت، گوشتخواری، شانس، خوشبختی، مهربانی، شرارت، ترس، مدرسه، تربیت، ایرانی بودن. مخنویس پلاس کتابی است کم ادعا و پر از «اما» و «اگر» و «شاید» و «ممکن» و «احتمالاً»! و «قطعاً» و «باید» و «نباید» و «ثابت شده» خیلی کم در آن پیدا می شود. با اینکه نویسنده ی مخنویس پلاس در مقام یک پزشک هر روز نسخه های زیادی برای آدم ها می پیچد، در کتابش نسخه ی آسان و شفابخشی برای هیچ یک از مشکلات و پیچیدگی های آدم و عالم پیدا نمی شود. مخنویس پلاس از همه ی جنبه ها به موضوعات نگاه نمی کند، بلکه فقط از جنبه ای که نویسنده کم وبیش با آن آشنا است، یعنی زیست شناسی و عصب شناسی، به مسائل نگاه می کند. مخنویس پلاس معجونی است خانگی و خودمانی دست پخت نویسنده اش که فرمولش را از لابه لای کتاب هایی که خوانده و آدم ها و بیماران زیادی که دیده کشف کرده و براساس ذائقه ی خود طبخ کرده است.