این مجموعه شامل سه نمایشنامه به شیوه طنز و عمدتا حاوی نگرشی تاریخیـاجتماعی به مضامین گوناگون است، که در آنها شیوه های گوناگون کار، اعمّ از «تئاتر بیچیز»، فاصله گذاری، بهره گیری مفهومی از نورپردازی، پاره ای تدابیر تصویری و صوتی، الگوهای تجزیه و ترکیب صحنه ها در قالب همجایی و همزمانی صحنه های اصلی و فرعی در برخی از آنها (به عنوان عواملی شاخص و حاوی مفهوم و مقصود پیامرسان) و… به کار گرفته شده است. به این ترتیب، شاید این نمایشنامه ها با توجه به محتوای برنامه های آموزش هنرهای نمایشی در دانشگاه های ایران، بتواند برای استادان و دانشجویان رشته های گوناگون زمینه هایی را برای بررسی و کار متنوع فراهم سازد، و از این رو در چشم انداز آنان نیز قرار گیرد. این نمایشنامه ها برای صحنه تئاتر نوشته شده است، اما امکان عرضه آنها با دیگر روشهای رسانه ای نیز میسّر است.