در مقاله نویسی ادبی روش های مختلفی وجود دارد. در مَثَل، عده ای فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده ای به تحقیق در آن ها. روش کامیار عابدی (متولد ۱۳۴۷) تلفیق نقد و تحقیق بوده است. او کوشیده است تا دیدگاه های انتقادی را در کنار تحقیق به پیش بَرَد. علاوه براین، وی در بخشی از نوشته های خود به شناخت و تحلیل مجموعه آثار یک شاعر و ادیب پرداخته است. می توان این نوع مقاله نویسی را «چهره پژوهی» نامید. در مجموعه ی حاضر بیست وپنج چهره پژوهی به قلم این پژوهشگر و منتقد ادبی درباره ی شاعران و ادیبان ایران از دوره ی بیداری تا عصر ما گردآوری شده است. این مقاله ها هم درباره ی کسانی است که شناخته شده اند و هم کسانی که کمتر شناخته شده یا شاید گاه ناشناخته مانده اند. اما ویژگی مشترک این شاعران و ادیبان این است که آنان، اغلب، کم یا زیاد به نوآوری اندیشیده اند: اسماعیل شاهرودی، سیاوش کسرایی، مفتون امینی، امیرهوشنگ ابتهاج، بیژن جلالی، مهدی اخوان ثالث، سهراب سپهری، کریم امامی، فروغ فرخزاد، محمود کیانوش، هوشنگ گلشیری، میمنت میرصادقی، احمدرضا احمدی، م.ع. سپانلو، عباس کیارستمی، قاسم هاشمی نژاد، هوشنگ آزادی ور، محمدعلی بهمنی، هوشنگ صهبا، محمد مختاری، خسرو گلسرخی، سیروس مُشفقی، محمد بیابانی، حسین منزوی، حسن عالیزاده.