در مقاله نویسی ادبی روش های مختلفی وجود دارد. در مَثَل، عده ای فقط به نقد آثار رغبت دارند و عده ای به تحقیق در آن ها. روش کامیار عابدی (متولد ۱۳۴۷) تلفیق نقد و تحقیق بوده است. او کوشیده است تا دیدگاه های انتقادی را در کنار تحقیق به پیش بَرَد. علاوه براین، وی در بخشی از نوشته های خود به شناخت و تحلیل مجموعه آثار یک شاعر و ادیب پرداخته است. می توان این نوع مقاله نویسی را «چهره پژوهی» نامید. در مجموعه ی حاضر بیست وپنج چهره پژوهی به قلم این پژوهشگر و منتقد ادبی درباره ی شاعران و ادیبان ایران از دوره ی بیداری تا عصر ما گردآوری شده است. این مقاله ها هم درباره ی کسانی است که شناخته و هم کسانی که کمتر شناخته شده اند یا شاید گاه ناشناخته مانده اند. اما ویژگی مشترک این شاعران و ادیبان این است که آنان، اغلب، در مجموعه ی سنت، کم یا زیاد به نوآوری اندیشیده اند: وقار شیرازی، کارل هرمان اِتِه، خسروی کرمانشاهی، شِبلی نُعمانی، ادوارد براون، ذُکاءالملک فروغی، صافی تبریزی، احمد بهمنیار، یان ریپکا، علی دشتی، حسین کوهی کرمانی، رشیدیاسمی، یحیی آرین پور، محمدحسین شهریار، علی اصغر حریری، عبدالحسین سپنتا، صادق سرمد، رهی معیّری، پرویز ناتل خانلری، زین العابدین مؤتمن، احمد سمیعی گیلانی، حسن شهباز، محمدعلی اسلامی ندوشن، رحمت موسوی، حسین آهی.