این کتاب داستان بخشی از تاریخ اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی است که نشان می دهد چگونه باید این ساختار را تحلیل کرد و از آن چه انتظاراتی می توان داشت. مسعود نیلی بارها اعلام کرده که لیبرال و نئولیبرال نیست. او به صراحت از به کاربردن اصطلاح «نئولیبرالیسم» هنگام توصیف دیدگاه های اقتصادی اش اجتناب کرده و در عوض، بیشتر بر مفاهیمی مانند اقتصاد بازار آزاد، خصوصی سازی، کاهش نقش دولت در اقتصاد و توجه به مکانیسم های قیمت گذاری بازار تأکید داشته است. اما چه موافق باشد و چه مخالف، و هر عنوانی هم که برای سیاست های اقتصادی اجرایی سال های دهه ی هفتاد و پس از آن گذاشته شود، نیلی یکی از افراد تأثیرگذار در اجرای این سیاست ها بوده است. او که نسبت به مخالفین اجرای آن سیاست ها در زمان اجرایشان انتقاداتی داشت، اینک پس از سی وپنج سال به همان نقطه ی مخالفین و منتقدین رسیده است. مسعود نیلی یکی از نمادهای اقتصاد علمی و کارشناسی ایران در دوره ی جمهوری اسلامی است و تجربه اش حداکثر رشد و تأثیرگذاری تکنوکرات های برآمده در جمهوری اسلامی را به نمایش می گذارد؛ تجربه ای سراسر شکست و ناکامی. به دلیل همین سابقه بود که با پرسش های زیر به سراغ او رفتم: چرا رفتار دولت های جمهوری اسلامی در مواجهه با مسائلی چون ارز و انرژی، در تمام چهل وسه سال گذشته یکسان بوده است؟ چه فضا و اتمسفری بر میز هیئت دولت و راهروهای مجلس و چه بسا بالاتر از آن حاکم است که همه را وا می دارد یک نوع رفتار، دست کم در حوزه ی اقتصاد، از خود بروز دهند؛ آن هم رفتاری که در تناقض آشکار با باورها و تجربیات و تحصیلات آن افراد پیش از قرارگرفتن در چنان جایگاهی است؟ آن ها مسحور چه چیزی می شوند؟ چه عواملی بر نظرات کارشناسی و علمی تأثیر می گذارد؟ کتاب حاضر در پی یافتن این قدرت نامرئی است.