بی تردید یکی از درخشان ترین ویژگی های داستان نویسی کافکا واقعی نشان دادن غیرواقعیت ها و تبدیل رؤیاهای خود به واقعیت است. بااین همه، در آنچه به تصویر کشیده شده، هرچند غیرواقعی و غیرعقلانی، هرچند خواب آلوده و خیالی، خواننده این احساس را دارد که او نیز ممکن است در چنین وضعیتی قرار بگیرد و با همین احساس و تصویر است که خیال پردازی ها و رؤیانوشته های کافکا را واقعیت می انگارد. اینکه خواننده برداشتی یا تفسیری جامعه شناسانه، روان شناسانه یا مذهبی از آثار او داشته باشد در مرتبه ی دوم اهمیت قرار دارد. شخصیت های داستانی کافکا در واقع فقط انگاره ها و الگوهایی اند گمنام که همچنان گمنام می مانند ــ حتی اگر به نام خوانده شوند ــ ولی به نظر می رسد که می توانند یکی از ما باشند، شاید من یا تو. کافکا قادر است به سادگی فضایی میان خواب و بیداری بیافریند و خواننده را در مدار و مسیری قرار دهد که هر کس به گونه ای با شخصیت های داستان های او هم ذات پنداری کند. نویسنده ی این اثر با تکیه بر یادداشت هایی که در طول زمان، هنگام خواندن رمان ها، داستان ها، نامه ها و یادداشت های روزانه و گزین گویه های کافکا در دفتری گرد آورده، اثر حاضر را نگارش کرده است. همچنین با جست وجو در شماری از کتاب هایی که به زبان آلمانی درباره ی زندگی و آثار کافکا در دست است، به خلق اثر حاضر دست زده و جستارهایی را در اختیار مخاطب قرار داده تا از این طریق دیداری با کافکا داشته باشد و شاید کافکایی را مشاهده کند که با تصویرهای قبلی ذهن او ناهمگون و ناسازگار باشد.