موضع اوتیستیک ـ مجاور، آن گونه که آگدن در مقالات حاضر تعریف کرده، بدوی ترین شیوه ی سامان یابی روانی و مبتنی بر ادراکات و اثرپذیری های حسی و تجربه های بدنی و پیشانمادین است. این موضع که در تکمیل آرای ملانی کلاین در باب مواضع «پارانوئید ـ اسکیزوئید» و «افسرده وار» صورت بندی شده بخشی از روند رشد متعارف را مشخص می کند که در آن تماس و مجاورت حسی نقشی محوری دارد. موضع اوتیستیک ـ مجاور پس زمینه ی روند رشد جنسی ـ روانی است، چرا که نوزاد در وهله ی نخست از طریق الگوهای حسی در قالب تماس های پوستی یا چشمی، بوها و ریتم ها، خصوصاً در پیوند مستقیم با بدن مادر، به درکی از کران مندی و هویت «خود» می رسد و می تواند به واقعیت ساختار بدهد. در این موضع از آنجاکه معنا از طریق اثرپذیری های لمسی ایجاد می شود، تماس میان سطوح «خود» و دیگری اهمیت بالایی دارد. در این چارچوب می توان اختلال اوتیسم را حاصل تورم و تصلب موضع اوتیستیک ـ مجاور تلقی کرد که کودک را در جهانی از دریافت های حسی بی زمان و عاری از روابط پویا با ابژه ها گرفتار می کند و راه تجربه گری را، در مقام سوژه ای که واسطه ی نمادپردازی و باعث و بانی افکار و احساسات و حس های خویش است، بر او می بندد. این اثر در قالب دو مقاله موضع اوتیستیک-مجاور را در کنار مواضع پارانوئید-اسکیزوئید و افسرده وار توضیح می دهد و از پیامدهای نظری و بالینی آن در درمان، انتقال و انتقال متقابل سخن می گوید.