بخشی از یادداشت نویسنده : “بر این نکته ها تاکید کنم که این کتاب صرفا جنبه ی تخصصی ندارد. داستان هایی که به عنوان نمونه داده ام، جُنگی از انواع داستان های پلیسی است و گذشته از آن که خواننده ها را با گونه های متنوع داستان های پلیسی آشنا می کند، لذت خواندن را به آن ها می دهد و از دنیای واقع و روزمره ی پردردسر دور می کند و به آن ها آسایش فکری و روحی و فراغ خاطری می دهد؛ بی جهت نیست که این نوع داستان در غرب این همه طرفدار دارد و نویسنده های حرفه ای بسیاری به نگارش آن روی آورده اند و تلویزیون های همه ی کشورها به ماجراها و سریال پلیسی توجه بسیار پیدا کرده اند.” اهل کتاب، آن هایی که داستان خواندن را دوست دارند، در دورانی از زندگی شان با داستان های پلیسی، (در غرب از آن ها به طور گروهی با عنوان جنایی یاد می کنند) آشنایی داشته اند. در ایران قصه های کوتاه و بلند سنتی مانند اسکندرنامه، حسین کرد شبستری و امیرارسلان به نوعی ویژگی مشترکی با قصه های پلیسی دارند. در هر دو عمل داستانی برجسته می شود، یعنی داستان بر محور ماجرا می گذرد. این قصه ها خصوصیت روان شناختی داستان های کوتاه و رمان های امروزی را ندارند. در داستان های پلیسی نخستین نیز آنچه حرف اول را می زد، تاکید بر ماجراهای داستان بود، به ویژگی عاطفی و روحی فردی کمتر توجه می شد و آهنگ روایت سریع بود؛ این ویژگی هنوز هم تا حدی در داستان های پلیسی دیده می شود و حوادث بر کیفیت روان شناختی می چربد و هدف این نوع داستان ها، صرفا ایجاد سرگرمی است، عامل سرگرم کنندگی که یکی از مولفه های بنیادی انواع داستان هاست، در داستان های واقعیت گریز برجسته می شود. به همین دلیل خواندن این داستان ها راحت است و فکر نمی برد و کنجکاوی برانگیزی آن ها، خواننده را به دنبال خود می کشد، به نحوی که تا داستان را تمام نکند، آن را رها نخواهد کرد.