«صد سال فلسفه» یکی از روایت های کلاسیک از سیر تحول فلسفه در سنت تحلیلی و اروپای انگلیسی زبان از حدوداً نیمه ی دوم قرن نوزدهم تا اواسط دهه ی ۱۹۶۰ است. جان پاسمور، جریان ها و منازعات مفهومی و چرخش های تعیین کننده ی فکریِ این دوره را، بدون فروکاستن پیچیدگی های نظری، با نگاهی تاریخی-تحلیلی بازسازی می کند؛ از ایدئالیسم اواخر قرن نوزدهم تا برآمدن فلسفه ی تحلیلی، تجربه گرایی منطقی، فلسفه ی زبان، و تحولات پس از ویتگنشتاین. البته، همان طور که خود پاسمور اذعان می کند، در این کتاب به همه ی شاخه های فلسفه پرداخته نشده، بلکه تمرکز عمدتاً بر متافیزیک، معرفت شناسی، منطق و فلسفه ی منطق، فلسفه ی زبان و فلسفه ی علم بوده است. در روایت پاسمور اندیشه ها و منازعات فیلسوفانی چون فرگه، راسل، مور، کارنپ، اِیِر، کواین و نیز چهره هایی مانند بردلی و مک تگرت بررسی شده و ویژگی متمایز آن پرهیز از تاریخ نگاری صرف است: پاسمور، با نگاهی انتقادی و مسئله محور، تحولات فلسفی را در قالب یک گفت وگوی زنده میان فیلسوفان صورت بندی می کند و تداوم ها و گسست های نظری این سنت را به صورت یکپارچه آشکار می سازد. نتیجه تصویری منسجم از این پرسش است که «فلسفه ی قرن بیستم چه مسائلی را جدی گرفت و چرا؟»