کتاب ویتگنشتاین و تشبیه نفس به چشم مجموعه ای از مقالات تفسیری درباره ی زندگی و اندیشه ی لودویگ ویتگنشتاین است که با هدف ارائه ی تصویری نسبتاً فشرده اما چندوجهی از پروژه ی فلسفی ویتگنشتاین و جایگاه او در فلسفه ی قرن بیستم تدوین شده است. نویسندگان مقالات از چهره های شناخته شده ی فلسفه ی تحلیلی اند؛ از جمله نورمن مالکوم، جان پاسمور و دیوید پرز. نخستین مقاله، نوشته ی نورمن مالکوم، به شرح احوال و آرای ویتگنشتاین اختصاص دارد و تصویری موجز از زندگی فکری او، نسبتش با فلسفه ی دانشگاهی، و دگرگونی های بنیادین اندیشه اش از دوره ی رساله ی منطقی-فلسفی تا آثار متأخر ارائه می دهد. جان پاسمور در دو مقاله به زمینه ی فکری رساله ی منطقی-فلسفی و نسبت ویتگنشتاین با سنت تحلیلی و جریان فلسفه ی زبان عرفی می پردازد و مسیر تحول اندیشه ی او را از نگاه منطق گرایانه ی اولیه به رویکرد کاربردمحورِ متأخر دنبال می کند. پاسمور در مقاله ی «برخی فیلسوفان کیمبریج و "تراکتاتوسِ" ویتگنشتاین» به زمینه ی فکری و فلسفیِ رساله ی منطقی-فلسفی می پردازد و نسبت ویتگنشتاین را با فضای فلسفی کیمبریج و چهره هایی چون راسل و مور بررسی می کند. مقاله ی دوم پاسمور با عنوان «ویتگنشتاین و فلسفه ی زبان عرفی» به پیوند و گسست میان ویتگنشتاین و جریان «فلسفه ی زبان عرفی» می پردازد و تحولات فکری او را از دوره ی متقدم به دوره ی متأخر دنبال می کند؛ تحولی که در آن مسئله ی معنا از چارچوب های صوری فاصله می گیرد و به کارکردهای زبانی در زندگی روزمره گره می خورد. مقاله ی پایانی کتاب «ویتگنشتاین و تشبیه نفس به چشم» نوشته ی دیوید پرز است که عنوان کتاب نیز از آن گرفته شده. این مقاله به یکی از تمثیل های مشهور ویتگنشتاین می پردازد: تشبیه «نفس/خود» به «چشم». همان طور که چشم ابزار دیدن است اما خود در میدان دید قرار نمی گیرد، «من» نیز در تجربه ی جهان حاضر است اما نه به صورت یک شیء درون جهانی که بتوان درباره اش گزارشی توصیفی داد.