کتاب «تاریخ مختصر فلسفه زمان» نوشته آدریان باردون، مقدمه ای کوتاه بر تاریخ، فلسفه و علم مطالعه زمان است - از فیلسوفان پیش از سقراط تا انیشتین و پس از آن. تاریخچه مختصری از فلسفه زمان موضوعاتی مانند زمان و تغییر، تجربه زمان، رویکردهای فیزیکی و متافیزیکی به ماهیت زمان، جهت زمان، سفر در زمان، زمان و آزادی اراده و علمی و فلسفی را در بر می گیرد و همچنین رویکردهایی به ابدیت و آغاز زمان را ارائه می دهد. باردون از تصاویر مفید استفاده می کند و زبان فنی را به حداقل می رساند تا منابع بیش از 2500 سال فلسفه و علم را برای برخی از اساسی ترین و پایدارترین سوالات بشریت به کار گیرد. در آغاز کتاب آمده است: «ما وزن را با ترازو و دما را با دماسنج اندازه میگیریم. وقتی زمان را - مثلا با ساعت - اندازه میگیریم، آنچه اندازه گرفته می شود چیست؟ در نظر برخی عالمان جهان باستان، پاسخ این است که آنچه ما زمان میخوانیم صرفا اندازه تغییر است. آنچه واقعیت دارد، عالم در حال تغییر است؛ زمان ناشی از تغییرها و حرکات منظم است و برای تعقیب و ردگیری آن حرکات به کار می رود. طرفدار برجسته این دیدگاه ارسطو، یکی از فلاسفه مشهور یونان، است؛ کسی که هم دانشجوی فاضل افلاطون بود و هم خودْ آموزگار اسکندر کبیر شد. رقبای فلسفی او در باب این مسئله، یعنی پارمنیدس و زنون، منکر واقعیت تغییر، و در نتیجه واقعیت زمان، بوده اند.»