نباید تصور کرد که تمام دوران سینمای گذشته فیلم فارسی است. فیلم فارسی را من در مورد فیلم هایی به کار می بردم که وقتی می بردند پیش پخش کننده، می پرسید چند تا دعوای کافه ای دارد. در ابتدا که به ایران آمدم، اصطلاح «نوار متحرک» را در مورد این فیلم ها به کار بردم. اما بعد دیدم که این یک عنوان بین المللی است-ترجمه ای بود از زبان فرانسه. بعد فکر کردم باید ترکیبی ساخت برای بیان آن سینمای بی ارزش و بی اهمیتی که بعد از نمایش باید نگاتیو را می انداختند در زباله دانی؛ آن سری فیلم هایی که اصلا نباید پایه و مبنای سینمای ایران محسوب شوند. آن جماعت دوربین را به ایران آورده بودند و دوربین برایشان شده بود وسیلۀ تغذیه، وسیلۀ معاش. البته قطعا در آن دوران فیلم هایی ساخته شد که مشمول این عنوان نبودند و فیلم های خوبی محسوب می شوند. از آن سو، این روزها همچنان فیلم فارسی ساخته می شود.
