کنج سکوتبه ساحل و شب زل می‌زندبه پنجره‌ی روشن آدم‌هابیچاره نمی‌داندهمین خانه‌ها و آدم‌هاحالش را از این رو به آن رو می‌کننداز صدف و گوش‌ماهی و جلبکبه نفت و زباله و پلاستیک«آی آدم‌ها که در ساحل بساط دلگشا دارید»حالا نگاه کنید و حال کنینبا این دریای بدحال!