انتشارات مردم نگار منتشر کرد: هنوز بسیاری از مسائل دربارۀ جنگ¬ الجزایر – حتی نام آن – مناقشه برانگیز است. فرانسه سرانجام با قانون ۱۶ اکتبر ۱۹۹۹ آن را به رسمیت شناخت. کاربرد واژۀ «جنگ» از سال ۱۹۵۴ تا سال ۱۹۶۲ ممنوع بود و به جای آن از تعبیر تلطیف شدۀ «عملیات برقراری نظم» استفاده می شد و دولت بدین شکل وضعیت افرادی را که به تعبیری متخاصم، شورشی یا تروریست می خواند، به رسمیت نمی شناخت. تا آنکه ژنرال دوگل در ۱۱ آوریل ۱۹۶۱ اعلام کرد: «واقعیت آن است که الجزایر امروز کشوری جنگ زده است.»تداوم این تابو را از سال ۱۹۶۲ به بعد عمدتاً می توان با میل به فراموشی توضیح داد. اما در الجزایر، سازمان دهندگان قیام اول نوامبر سال ۱۹۵۴ از همان ابتدا واژ ۀ «جنگ» را به کار بردند؛ البته به طور رسمی آن را «جنگ آزادی بخش ملی» نامیدند، زیرا این عنوان که گاه «انقلاب الجزایر» و «جهاد» نیز نامیده می شود، اساس مشروعیت دولت الجزایر است.درواقع از سال ۱۹۹۹، مردم ¬الجزایر ۱۹ مارس ۱۹۶۲ را به عنوان «روز پیروزی» جشن می گیرند. اما در فرانسه میان دو گروه هنوز درمورد پایان جنگ اختلاف است؛ دولت فرانسه و اکثریت مردمی که خواهان گرامیداشت پایان رسمی درگیری هستند، و در مقابل، اقلیتی که آن را سرآغاز بدترین دورۀ تاریخی خود خوانده و هنوز برای آن سوگواری نکرده اند. لذا آیا واقعاً می توان جنگ الجزایر را خاتمه یافته تلقی کرد؟کتاب «جنگ الجزایر» اثر گی پرویه (استاد تاریخ دانشگاه تولوز) از مجموعه دانشنامه های فرانسوی «چه می دانم؟» (؟Que sais-je) است که در نشر «مطبوعات دانشگاهی فرانسه» (Presses Universitaires de France) یا PUF منتشر می شود.فروشگاه اینترنتی 30بوک