«خفاش بودن چگونه است؟» از توماس نیگل، یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین نوشته ها در فلسفه ی ذهن است. نیگل در این متن کوتاه و درخشان، پرسشی بنیادین مطرح می کند: آگاهی چیست و چه تفاوتی با شناخت علمی دارد؟ او برای پاسخ دادن، از مثال خفاش استفاده می کند - موجودی که شیوه ی ادراک و زندگی اش با انسان کاملا متفاوت است. ما می توانیم به طور علمی بدانیم خفاش ها چگونه با استفاده از پژواک سازی (Echo Location) جهت یابی می کنند، مغزشان چگونه کار می کند و چه واکنش هایی نشان می دهند؛ اما حتی با داشتن تمام این اطلاعات، نمی توانیم بفهمیم "چه حسی دارد که خفاش باشیم" - یعنی تجربه ی درونی خود خفاش را هرگز نمی توانیم لمس کنیم. نیگل از این مثال نتیجه می گیرد که علم فیزیکی، هرچند در توضیح رفتار و ساختار مغز موفق است، اما نمی تواند "تجربه ی ذهنی" یا "حس درونی بودن" را توضیح دهد. او این ویژگی را ذهنیت یا کیفیت درونی تجربه می نامد. از نظر او، هر موجود آگاه، جهانی ذهنی دارد که فقط خودش می تواند آن را تجربه کند. این دیدگاه راه را برای شکل گیری یکی از مهم ترین مباحث فلسفه ی معاصر باز کرد: مسئله ی سخت آگاهی --یعنی اینکه چرا و چگونه فرایندهای مادی مغز به تجربه ی شخصی منجر می شوند. «خفاش بودن چگونه است؟» متنی است کوتاه اما ژرف، که ما را وادار می کند درباره ی مرزهای علم، ذهن و فهم انسانی دوباره بیندیشیم.