جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به هم متصل است و درست به همین دلیل، بیش از هر زمان دیگری آسیب پذیر است. گاهی برای به زانو درآوردن یک قدرت، نیازی به ارتش و شلیک نیست. کافی است بدانید کدام نقطه را باید تحت فشار قرار دهید: یک بانک، یک تراشه، یک خط لوله، یک مسیر کشتیرانی یا باریکه ای از آب که بخش بزرگی از انرژی جهان ناگزیر از عبور از آن است. ادوارد فیشمن در گلوگاه نشان می دهد که قدرت در قرن بیست ویکم دیگر فقط در زرادخانه ها، ارتش ها و میدان های جنگ متمرکز نیست. قدرت در نقاطی پنهان شده که اقتصاد جهان به آن ها وابسته است و جایگزین کردنشان آسان نیست: دلار، بانک ها، فناوری نیمه رساناها، انرژی، مواد معدنی حیاتی، زنجیره های تأمین و شریان های تجارت جهانی. هر جا وابستگی متمرکز باشد، امکان تبدیل آن وابستگی به قدرت وجود دارد. ایران یکی از مهم ترین میدان های تاریخی این نبرد جدید بوده است؛ جایی که ایالات متحده ی آمریکا آموخت چگونه معماری مالی جهان را به ابزاری برای فشار اقتصادی تبدیل کند. اما جغرافیا نیز در سوی دیگر معادله، یکی از حساس ترین گلوگاه های جهان را در کنار ایران قرار داده است: تنگه ی هرمز. اینجاست که منطق کتاب فیشمن از صفحات کتاب بیرون می آید و بر نقشه ی جهان ظاهر می شود. هرمز و نظام مالی آمریکا، با همه ی تفاوت هایشان، از یک منطق مشترک قدرت می گیرند: دیگران برای عبور، به آن ها نیاز دارند. گلوگاه روایت ظهور نوع تازه ای از قدرت است که الزاماً با شلیک آغاز نمی شود و میدان نبردش می تواند هزاران کیلومتر از جبهه های نظامی فاصله داشته باشد. جنگی که سلاح آن ممکن است تحریم یک بانک، قطع دسترسی به یک فناوری، محدود کردن یک زنجیره ی تأمین یا تهدید جریان انرژی باشد.